Je zachte rondingen
Verleiden me zo vaak
Ik dacht: nu heb ik wel genoeg
Maar elke keer is het weer raak
Op tafel in de keuken
Of zomaar onderweg
Je bent mijn zoete muze
Ik loop graag met je weg
Oranje ben jij in je vezels
Da’s niet een alledaagse kleur
Maar als ik jou dan open
Verleid je mij weer met je geur
Ik neem je, eet je op met huid en haar
Nou ja, de schil natuurlijk niet
Als ik je op heb is het klaar
Totdat ‘k het volgende netje openstiet
Hé klaproos
Ineens kijk je me aan
Vanaf een hoekje op de stoep
En jouw intense rood
Verwarmt mijn hart
Maakt me blij
De stadse jungle
Wordt fier doorbroken
Door levendige bloemensprieten
Zoals jij
Even zet je mijn gedachten
Op een ander pad
Wie maakte jou zo florissant?
Vanaf je lange dunne stengel
Spring je in mijn focus
Ik pluk je
Het vult mijn hart met hoop
Als ik naar huis toe loop
De hond maakt het niets uit
Een vader met een meisje
Ze aait mijn hond
En zegt: een bloem voor mij?
Ik kijk, nog één blad is er over
Niet veel om weg te geven
Maar toch, dat rood, dat blijft.
Als een lentebloesem
was jij
Dolend dwalend
door de tijd
Het was maar voor even
De vlinders verhevigden
hun slag, die dag
op de camping
En ik wist
Jij bent degene
op wie ik wacht
Naar wie ik smacht
Ik sprak je aan
Het kan hier blank staan
Het antwoord kwam
in jouw lach
Er is een tijd van bloei
En ook één van vergaan
Ik grijp mijn laatste kans
Onwetend
In het volle licht
Van de waarheid
Tegen de stroom in
Weerkaats ik je glans
Jouw glimlach
We zoeken parels tussen ‘t stof
Ik baan mijn weg
En jij polijst mijn ziel
Ik ben zo ver gekomen
Zo hard mijn best gedaan
Ik had niet durven dromen
Dat ik hier zo zou staan
‘k Heb weleens wat gestolen
De waarheid soms verdraaid
Met een vriendin gebroken
Da’s alles niet zo fraai
Er zijn sommige dingen
Die krijg je nooit meer meer goed
En dat is eeuwig jammer
Ik heb ervoor geboet
Ik had wel willen breken
Met alle goede zeden
Maar ‘k heb het toch vermeden
Dat heeft een goede reden
Want alles wat je doet, zo klein
Al lijkt het soms zinloos te zijn
– De kleine dingen in mijn leven –
Zijn zo belangrijk gebleken
Dus ik ben gaan vertrouwen
Ik ben ervan gaan houden
Met mijn riemen te roeien
Al wil het soms nog schroeien
We hebben beiden fouten gemaakt
Onzorgvuldig gekozen woorden
Niet beseffend welk gewicht ze droegen
Ik zei dat waar je ´t meest van houdt
Slechts tijdverspilling is
Jouw verdriet doet me pijn
Geef niet op
Ik ben nog steeds je vriend
Het spijt me
We hebben bergen te verzetten
We kwamen uit het licht op aarde
We kregen koeien, honden, paarden
En oceanen, bloemenzeeën
Fruitbomen, bossen, vossen, reeën
Een vrouw om mee te liggen, praten
Dan door de dood weer moet verlaten
Geboorte van ons eerste kind
Zijn handje dat je vinger vindt
Ik zit alleen nog met een ding:
Mijn God, waar is de handleiding?
Moet ik hem zoeken in de boeken
Of bij profeten, maar welke, weet je?
Staat-ie geschreven in de sterren
Of in het ruisen van de bomen
Moet ik hem lezen in een verre
Zonsondergang die nog moet komen?
Of is het simpel en dichtbij
Als jij zo vrolijk wordt van mij
De kinderen die vrolijk spelen
Het buurtfeest waar we taartjes delen?
Als je mij nu vraagt:
‘Ben je wel tevreden?’
Stel je me dan gerust
Zeg je: ‘Wacht nou even’
Geef je me weer licht
Geef je me weer leven
Geef je me weer lucht
Geef je me weer vrede?
Ik ben van de afdeling Hoop
Wij hebben geen spullen te koop
We handelen uitsluitend in wensen
Voor kleine en grootse mensen
En zij die op nummer 10 komen
Die hebben geen geld, maar wel dromen
Het geinige van dit geheel
Is, de mensen, die vragen niet veel
En sommigen keren weer terug
Of komen zelfs over de brug
En één ervan opende zelf
Een winkel van Hoop, op nummer 11.
Ik was nooit een aardling
Maar ik ben een huurling
In ‘t leger van het licht
Is de liefde mijn gezicht
‘k Ben niet bang voor de wolf
Speel met legers minigolf
Stuur de kogels om je heen
‘k Ben het blok aan duivel’s been
Als ik ieder heb bevrijd
Speel ik harp, in vrije tijd
Onbekend – en zonder faam –
Ben ik, de engel zonder naam.