Als een lentebloesem
was jij
Dolend dwalend
door de tijd
Het was maar voor even
De vlinders verhevigden
hun slag, die dag
op de camping
En ik wist
Jij bent degene
op wie ik wacht
Naar wie ik smacht
Ik sprak je aan
Het kan hier blank staan
Het antwoord kwam
in jouw lach
Boomschors,
met je verweerde blik
kijk je mij aan
Oh, treurwilg,
met je lange lange haren
kijk je me aan
Je zegt:
Kleine David,
oh, Kleine David
Wat ga je schrijven vandaag?
Wanneer begin je toch met schrijven?
De trouwe hond
kijkt me met zijn bruine ogen aan
en zegt:
Kleine David,
wat ga je schrijven vandaag?
En de duif, die vliegt door de tuin
Roekoe roekoet naar mij:
Oh oh, Kleine David,
wat ga je schrijven vandaag?
En de zwart-witte kat
staat aan de overkant,
daagt me uit:
Kleine David,
wat ga je schrijven,
schrijven vandaag?
En ik zeg:
Jaag maar, kat,
op een muis
Jaag maar op een muis
Kijk me niet zo schrikachtig aan als je doet
En tegen de treurwilg zeg ik:
Wees maar niet zo verdrietig
Het komt allemaal wel goed
Oh treurwilg, treur toch niet
En tegen de boomschors,
de oude verweerde boomschors:
Wat vraag je nou van mij?
Wat kan ik jou toch vertellen?
Je bent zovele malen ouder dan ik
Kijk eens hoe dik je schorsen zijn
Ik zie gezichten in je knoesten
Jij hebt meer gezien dan ik
Maar de boomschors zegt:
Nee, nee, nee,
ik ben toch geen mens?
Ik sta hier altijd op dezelfde plek
Ik wil het van jou hier horen
Dus ik zeg oké, boom
Dan zeg ik je dit laatste nu:
Die inspiratie kwam van jullie allemaal
De treurwilg en de boomschors,
jullie bij elkaar
waren voor mij het verhaal van vandaag
Mijn trouwe hond,
de dikke duif,
en de zwart-witte kat
Dank jullie wel
Het staat op papier
Nu valt de stilte weer hier.
Nu ga ik schrijven
Al dat negatieve,
ik trek het door de WC
Wat kan ik hier
teweegbrengen?
Ik ben hier
niet voor niets
Heb je mij nodig?
Ik ben
onvervangbaar
Je weet pas wat je mist,
als ik er niet ben
Zeg me ‘ns
gedag
Je weet toch,
de hond houdt
van iedereen die hem voedt
Trouw tot in de dood
Glimlach
De ironie van het geheel
Ik ben dankbaar voor de gratie
Dat je opgelucht bent,
je handfunctie weer terug te krijgen,
nadat je hem moest missen.
Dat het de volgende dag weer beter is.
De kinderen.
Dat ze je geloven.
Dat ze hangen aan je lippen.
En dan, na zoveel jaar.
Eens proberen
hoe het 180 graden anders gaat.
Om hun vrije wil
te beoefenen.
Dat ze je niet lastig vinden.
Zich door je laten waarschuwen
als het nodig is.
Niet
in zeven sloten tegelijk lopen.
Dat ik niet
over me heen laat lopen.
Opgewekt en uitgerust ben.
Niet meer hoef
te ploeteren.
Niet meer
mee hoef te doen.
Me was met water.
Mijn troefkaart speel.
De liefde vind.
De Waarheid
Kent geen tijd
Geen haast, geen nijd
Er zit iets in dat ik vermijd,
die Waarheid.
Het is een strijd
Onthul aan mij
de Waarheid
Dan heb ik geen spijt
Er is een tijd van bloei
En ook één van vergaan
Ik grijp mijn laatste kans
Onwetend
In het volle licht
Van de waarheid
Tegen de stroom in
Weerkaats ik je glans
Jouw glimlach
We zoeken parels tussen ‘t stof
Ik baan mijn weg
En jij polijst mijn ziel
Ik ben zo ver gekomen
Zo hard mijn best gedaan
Ik had niet durven dromen
Dat ik hier zo zou staan
‘k Heb weleens wat gestolen
De waarheid soms verdraaid
Met een vriendin gebroken
Da’s alles niet zo fraai
Er zijn sommige dingen
Die krijg je nooit meer meer goed
En dat is eeuwig jammer
Ik heb ervoor geboet
Ik had wel willen breken
Met alle goede zeden
Maar ‘k heb het toch vermeden
Dat heeft een goede reden
Want alles wat je doet, zo klein
Al lijkt het soms zinloos te zijn
– De kleine dingen in mijn leven –
Zijn zo belangrijk gebleken
Dus ik ben gaan vertrouwen
Ik ben ervan gaan houden
Met mijn riemen te roeien
Al wil het soms nog schroeien
We hebben beiden fouten gemaakt
Onzorgvuldig gekozen woorden
Niet beseffend welk gewicht ze droegen
Ik zei dat waar je ´t meest van houdt
Slechts tijdverspilling is
Jouw verdriet doet me pijn
Geef niet op
Ik ben nog steeds je vriend
Het spijt me
We hebben bergen te verzetten
We kwamen uit het licht op aarde
We kregen koeien, honden, paarden
En oceanen, bloemenzeeën
Fruitbomen, bossen, vossen, reeën
Een vrouw om mee te liggen, praten
Dan door de dood weer moet verlaten
Geboorte van ons eerste kind
Zijn handje dat je vinger vindt
Ik zit alleen nog met een ding:
Mijn God, waar is de handleiding?
Moet ik hem zoeken in de boeken
Of bij profeten, maar welke, weet je?
Staat-ie geschreven in de sterren
Of in het ruisen van de bomen
Moet ik hem lezen in een verre
Zonsondergang die nog moet komen?
Of is het simpel en dichtbij
Als jij zo vrolijk wordt van mij
De kinderen die vrolijk spelen
Het buurtfeest waar we taartjes delen?
Als je mij nu vraagt:
‘Ben je wel tevreden?’
Stel je me dan gerust
Zeg je: ‘Wacht nou even’
Geef je me weer licht
Geef je me weer leven
Geef je me weer lucht
Geef je me weer vrede?
Als een vader ben jij
Voor mij
Als een wijze, met gezag
Meer dan enkel spierkracht
Ik luister naar je stem
Deels ben je wie ik ben
Je bent iets op het spoor
De waarheid schemert door
Want alles wordt eens afgepeld
Alleen de pit blijft over
‘t Verhaal dat jij me hebt verteld
Waarin ik wil geloven.