De Waarheid
Kent geen tijd
Geen haast, geen nijd

Er zit iets in dat ik vermijd,
die Waarheid.
Het is een strijd

Onthul aan mij
de Waarheid
Dan heb ik geen spijt

Zoals de zon die ondergaat
Achter glooiende heuvels
Of een azuurblauw meer,
Peilloos diep
Een ranke den
Die zich uitstrekt in de lucht.

Zoals een glanzend zwarte merrie
Gehuld in nevel in de ochtend
Geluid van hoeven op de grond
Galopperend, kloppend hart

Of zoals toen ons kind werd geboren
Een nieuwe dag, speciaal voor ons.
Hoe ongekend vrolijk de vogels floten
Hoe fabelachtig mooi het ochtendgloren

Zoals ik met de auto
Op die ander klapte
Verwonderd kijkend naar verwrongen motorkappen
Gebroken plastic van de bumper
We ongedeerd weer uitstapten

Zoals je naar me kijkt
Met die onverwoestbare liefde in je ogen
En het rotsvaste vertrouwen
Dat het goed komt op het eind

Zo zou het moment kunnen zijn
Dat ik terugkijk op mijn leven
Waarin alles me lief is
En ik denk:
Ik hou van jullie.

Tot op vandaag
stelde ik het uit
Verzon steeds iets anders
Want ik had de moed niet

Geen écht vertrouwen
Niet zeker of het goed zou gaan
Deed ik alles behalve het allerbelangrijkste
En nooit was het goed genoeg

Maar nu
Sta ik voor de keus
Het is erop of eronder
Vandaag moet het gebeuren

En dit keer is het anders
Want in mijn droom zag ik een gloed aan de horizon
Fabelachtig mooi
Niets is wat het eerst lijkt

En nu weet ik
Dat ik het kan
Het is voor mij niet eens zo moeilijk
Veel simpeler dan ik dacht

Dus ga ik nu doen
waarvoor ik hier ben
Iets kleins, iets groots
Ik laat je niet in de kou staan.