Het was al die tijd al in mijn gedachten
Een traan kriebelt op mijn wang
Zo bereikbaar nu

Zat ik steeds op het verkeerde pad?
Ik heb er niets van begrepen
Ook jij staat nu naast me

Ik schreeuw het uit van geluk
Scheur mijn kleren aan flarden
De regen stroomt in stralen op me neer

Was alles tot hier voor niets? Nee.
Een rauwe horizon, een leeg gevoel
Heb ik de moed om opnieuw te beginnen?

Ik wou
dat ik spijt had
Dat ik iets gedaan had
wat niet door de beugel kon

Ik wou dat ik uit mijn dak gegaan was
Knalbezopen en knettergek
Door het lint
Alle remmen los

In plaats daarvan
ging ik weer beheerst naar huis
Niets aan het handje
Business as usual

Maar van binnen nog steeds
dat knagende gevoel
Dat mannetje dat in zijn glazen kooi
op de wanden beukt